ارتباط با خدا

و انها لکبیرة الا علی الخاشعین

نماز لذت بخش یا دشوار؟

انتظار خوردن غذای سنگین هر چند سالم، مقوی و لذیذ از یک نوزاد انتظاری بی مورد است. زیرا دستگاه گوارشی او تنها پذیرای غذای ساده ای چون شیر است و آمادگی و ظرفیت لازم برای هضم این غذا را ندارد. البته باید توجه داشت اگر این نوزاد روزی آمادگی خوردن و هضم چنین غذایی را پیدا کرد بازممکن است به خاطر بیماری نتواند از این غذای لذیذ استفاده کند وحتی با دیدن آن حالت تهوع به اودست دهد.
روح انسان نیز همانند جسم او دارای چنین ویژه گی هایی است اگر ظرفیت روحی فرد پایین و مزاج روحانی او ضعیف بود و یا اگر فرد به یک بیماری معنوی چون لقمه حرام و یاحب دنیا گرفتار شد، آنگاه معجون مقوی و لذت بخشی چون نماز برای او سنگین ، سخت و حتی تهوع آور است.
برای لذت بردن از نماز باید روح با طی مراحل تربیتی مناسب از همان زمان نوزادی، چون؛ گفتن اذان و اقامه در گوش نوزاد و برداشتن کام او با تربت ابا عبد الله الحسین علیه السلام، آماده شود و سپس با خوراندن غذای معنوی سبک و مناسب با حالش، کم کم با وضو و طهارت، قبله، رکوع و سجود و در نهایت با نماز و شناخت و عبادت حضرت باری تعالی آشنا گردد. علاوه بر این باید در کنار ایجاد ظرفیت لازم معنوی ، او را از بیماری ها و آلودگی های روحی ومعنوی چون لقمه حرام و سایر گناهان دور نگاه داشت. با رعایت چنین شرایطی روحی است که انسان بالغ هنگام مواجه با نمازبا اشتهای معنوی به سراغ نماز و عبادت رفته و از آن لذت می برد.
حاصل سخن آنکه ، برای لذت بردن از نماز باید سعی کنیم تا با آشنایی هر چه بیشتر با خالق هستی بر ظرفیت روحی و معنوی خود افزوده و با اجتناب از گناه و مخالفت با خدا و درمان گناهان با توبه و استغفار، وجودمان را پاکسازی کنیم . در چنین شرایطی است که کام ما از خواندن نماز شیرین خواهد شد و با استعانت از آن در انجام مسئولیت های بندگی مشتاق و پر انرژی خواهیم بود. انشا الله.