فروع دین

پیوند شفاعت و نماز

هر موجودی دارای امکانات بالقوه ای است که برای به فعلیت رسیدن آن نیاز به شفیع و همراه دارد.
یک هسته میوه امکانات بالقوه برای تبدیل شدن به یک درخت میوه را دارد ولی برای رسیدن به آن نیاز به کمک و یاوری دارد که همان نور خورشید و آب باران و سایر عوامل است تا او را کمک کرده و تبدیل به درخت مثمری نمایند.
در حقیقت خداوند است که هستی می بخشد و تمام مراحل وجودی یک موجود را تأمین می کند و لیکن خداوند فیض خود را از طریق اسباب به مخلوقات خود رسانده و آن ها را تنها نگذاشته است . شفیع سببی است که با یاری او می توان به مقصد رسید اما باید به این نکته توجه داشت که موجودات برای بهره مند شدن از امداد امدادگران و شفیعان الهی باید در مدار خاصی قرار گیرند تا بتوانند از امداد آن ها بهره مند شوند.
اگر دانه گیاه در اعماق تاریک خاک و درجایی قرار گیرد که آب و نور به آن نمی رسد دیگر وجود آفتاب و آب برای او فایده ای نخواهد داشت.
در عالم معنویت نیز چنین است انسانی که بالقوه می تواند ترقی و رشد نماید و خود را به خدا برساند برای رسیدن به این مقصد نیاز به یاور و شفیع دارد که همان حضرات معصومین علیهم السلام می باشند که از طرف خداوند متعال اجازه دارند تا دست انسان ها را گرفته به مقصد نهایی برسانند.
البته این شفاعت شرطی دارد و آن شرط همان است که امام صادق علیه السلام در لحظات آخر عمر مبارکش به دوستان و بستگانش تذکر دادند و آن قرار گرفتن در مدار بندگی است . نماز انسان را در مدار بندگی قرار می دهد و لذا شرط شفاعت قرار داده شده است.
اهمیت ندادن به نماز یعتی از مدار بندگی خارج شدن و این زمینه ای است تا انسان برای همیشه از شفاعت شفیعان الهی محروم شود.
واستعینوا بالصبر و الصلوة به ما ید آوری می کند که برای بهره مند شدن از امدادهای الهی و شفاعت امدادگران باید از نماز کمک بگیریم .
خداوندا همۀ ما را از نمازگزاران قرارداده و مشمول شفاعت ائمه معصومین علیهم السلام قرار
.دهد. آمین یا رب العالمین