ارتباط با خدا

"انی انا الله لا اله الا انا فاعبدنی و اقم الصلوة لذکری"

دقایقی قبل ازقرار ملاقات با خالق هستی، درباره باری تعالی و گره های باز شده به دست او باید اندیشه کرد. مروری بر زندگی و نعمت های فراوان الهی نمود. و خود را مسبب تمامی کاستی ها و کمبودها دانست و گناهان و مخالفت هایش رادر مسیر بندگی به یاد آورد، تا روح حیات در رگ های حیات معنوی ما به جریان افتد و غبار از چهرۀ روح زدوده و اشک شوق بر دیدگان جاری گشته و عرق شرم بر پیشانیمان بنشیند و آمادگی برای رفتن به پیشگاه خالق هستی فراهم شود.
بنده با وضو گرفتن از خدا می خواهد تا همان گونه که آلودگی ظاهری از او برطرف می شود، روح او را نیز با این وضو پاکیزه و طاهر کند.
در اذان و اقامه، بزرگی خدا را به یاد آورده و متوجه بنده کامل و رسول او و اولیاء گرامیش شود و به نفس خود یاد آوری کند که هنگام شتافتن به سوی بهترین عمل است. در ابتدای نماز خدای بزرگ را یاد کند و با نام او دل را به دریای عظمت الهی سپارد و در سایه لطف و رحمتش به تماشای الطاف بی کران و قدرت بی نهایت او بنشیند و از این همه عظمت و زیبایی از خود بیخود گردد تا آنجا که اگر تیری از پایش درآورند متوجه آن نشود. اودر ملاقات با حق تعالی به هیچ ندایی توجه ندارد غیر از آن ندایی که خدا را بخواند و مورد عنایت حضرت دوست باشد، همچون در خواست زکاتی که با پرداخت آن حرکت به سوی خدا سرعت می گیرد. آری چنین نمازی همچون غذایی لذت بخش بر جان و روح انسان خواهد نشست. اللهم الرزقنا